كه ايدون ستوه آمد از يك سوار * چگونه چمد در صف كارزار پرستندگان خنده بر داشتند * همى از چرم نعره بر داشتند كه پيش جوانى يكى مرد پير * ز افراز غلتان شد از بيم تير سپهبد فرود آمد از كوه سر * برفتند گردان پر اندوه سر كه اكنون تو باز آمدى تندرست * به آب مژه رخ نبايست شست بپيچيد زان كار پر مايه گيو * كه آمد پياده سپهدار نيو چنين گفت كين را خود اندازه نيست * رخ نامداران برين تازه نيست اگر شهريارست با گوشوار * چه گيرد چنين لشكر گشن خوار نبايد كه باشيم همداستان * به هر گونهء كو زند داستان اگر طوس يك بار تندى نمود * زمانه پر آزار گشت از فرود همه جان فداى سياوش كنيم * نبايد كه اين بد فرامش كنيم زرسپ گرانمايه زو شد بباد * سوارى سر افراز نوذر نژاد بخونست غرقه تن ريونيز * ازين بيش خوارى چه بينيم نيز گرو پور جمّست و مغز قباد * بنادانى اين جنگ را برگشاد [ رزم گيو با فرود ] همى گفت و جوشن همى بست گرم * همى بر تنش بر بدرّيد چرم نشست از بر اژدهاى دژم * خرامان بيامد به راه چرم فرود سياوش چو او را بديد * يكى باد سرد از جگر بر كشيد همى گفت كين لشكر رزمساز * ندانند راه نشيب و فراز همه يك ز ديگر دلاورترند * چو خورشيد تابان به دو پيكرند و ليكن خرد نيست با پهلوان * سر بىخرد چون تن بىروان نباشند پيروز ترسم بكين * مگر خسرو آيد بتوران زمين بكين پدر جمله پشت آوريم * مگر دشمنان را به مشت آوريم بگو كين سوار سر افراز كيست * كه بر دست و تيغش ببايد گريست نگه كرد ز افراز بالا تخوار * ببى دانشى بر چمن رست خوار به دو گفت كين اژدهاى دژم * كه مرغ از هوا اندر آرد بدم كه دست نياى تو پيران ببست * دو لشكر ز تركان بهم بر شكست بسى بىپدر كرد فرزند خرد * بسى كوه و رود و بيابان سپرد پدر نيز ازو شد بسى بىپسر * بپى بسپرد گردن شير نر بايران برادرت را او كشيد * بجيحون گذر كرد و كشتى نديد ورا گيو خوانند پيلست و بس * كه در رزم درياى نيلست و بس چو بر زه بشست اندر آرى گره * خدنگت نيابد گذر بر زره سليح سياوش بپوشد بجنگ * نترسد ز پيكان تير خدنگ بكش چرخ و پيكان سوى اسپ ران * مگر خسته گردد هيون گران پياده شود باز گردد مگر * كشان چون سپهبد به گردن سپر كمان را بزه كرد جنگى فرود * پس آن قبضهء چرخ بر كف بسود بزد تير بر سينهء اسپ گيو * فرود آمد از باره برگشت نيو ز بام سپدكوه خنده بخاست * همى مغز گيو از گواژه بكاست